Blog Van plaatjes blazen tot water staren….

Heel lang geleden toen ik op de readingopleiding van het Centrum voor leven en intuïtie zat deden we aan ‘energie stromen’ en daarbij aan ‘plaatjes blazen’. Je moet het je zo voorstellen dat een groep mensen met de ogen dicht zittend een soort van blazend geluid maken, alsof het licht vuurwerk is. Ik weet nog dat ik ooit dacht helemaal geen plaatjes te hebben. Voor het blazen hoefde je ook niet alle plaatjes echt te zien, het zou toch werken, who knows. Ook lachten we veel, humor gaf als vanzelf opluchting in een serieuze levenshouding.   Inmiddels gebruik ik het woord plaatjes  niet meer en blazen doe ik ook niet meer. Lachen wel. Naast het blazen maakten we andere geluiden, namelijk boeren. Dat ging vanzelf als je energie ging stromen. En net zoals met het blazen  werd er volop luid geboerd door zo’n 20 mensen.  Ook dat doe ik nu niet meer of heel licht zonder echt geluid en niet in een groep.  Het bewust worden van het fenomeen plaatjes heeft me wel op nieuwe sporen gezet. Een plaatje is niets anders dan een aanname, hoe iets is, was, had moeten zijn, zou moeten zijn. Een plaatje is iets wat voor een waarneming of ervaring  geschoven  is of er flink mee is verweven. Door alle plaatjes kun je niet meer open zien, maar zie je gekleurd, voel je gekleurd. Nu zie ik dat dat volkomen inherent is aan leven: culturele, religieuze  en maatschappelijke programmatie en manipulatie. Met je opvoeding, scholing en groei ontkom je niet aan deze impregnatie, daarnaast zit er heel veel in je lichaam  opgeslagen aan informatie, bepaling. We kunnen er heel veel mee, we kunnen ermee functioneren in de zogenaamde maatschappij. We doen mee en lijken ook nog iets eigens in te kunnen brengen. Maar hoe vrij ben je eigenlijk? En wie is die iemand dan die je lijkt te zijn? De antropologe Margaret Mead zei het al, cultuur is de 2e natuur. Wat zou dan de 1e natuur zijn? Wat is er buiten of binnen wat lijkt te zijn aanwezig? Is de 1e natuur het instinct of is er meer? In de neurowetenschap is er ontdekt dat er eerst het handelen is en dat we daarna gaan verklaren en denken. Als je er meer over wilt weten zou je iets van Mark Mieras kunnen gaan lezen, een wetenschappelijke onderzoeksjournalist. Wat is dan het verschil tussen een machine en een levend wezen, of is een machine ook levend? Of zijn wij levende machines?  Een machine handelt  voorspelbaar, jij en ik voor een heel groot deel toch niet, het leven  helemaal niet, daar zit een groot verschil, gelukkig. Hoe meer leven hoe meer onvoorspelbaar we zouden kunnen zijn of worden. De onvoorspelbaarheid maakt het verschil, geeft de spanning,  het plezier, de pijn, de schok, de bliss, de extase, het genot.Voor onvoorspelbaar kun je ook organisch lezen, of spontaan.  Het leven is niet maakbaar, dat is maar een gedachte, gelukkig. Waarom gelukkig? Omdat het ons nu oneindig veel meer kan brengen dan we ooit gedacht hadden, voor mogelijk gehouden, het is werkelijk een avontuur in niemandsland. Oneindig veel meer vreugde, maar ook verdriet. Het kan allemaal. Te zien dat we het niet in de hand hebben, te zien welke enorme krachten er zijn , te voelen, immens . En tegelijkertijd te zien, gewoon te zien, het hele spektakel, het avontuur, de achtbaan, de ellende en de totale vreugde. Te zien en ermee te kunnen spelen, dat is vrijheid. Te zien in openheid, te spelen in openheid. In Zuid Afrika zag ik eens de witte leeuwin Nebu achter onze landrover aanlopen, spelend met een grote steen alsof ze aan het voetballen was, bijna aan het dansen met de steen. Kijken, voetballen en dansen, en ervan houden, dat maakt het, dat is het. Dat houden van maakt de verbinding, dat maakt het het leukst. En dat is de uitdaging. Wat voor mij zo mooi onvoorspelbaar is is water, de zee, een riviertje, een gracht, water weerspiegelt alles in prachtige vormen en kleuren en is elke seconde anders. Starend naar het water geef ik me over aan het leven vanuit een rust.

We are at last able to move unmoved. Alan W Watts